In 967 liet Otto I zijn gelijknamige zoon in Rome tot (mede-)keizer kronen. Otto II was toen twaalf jaar oud. 5 jaar laten liet hij hem trouwen met de Griekse prinses Theophanu. Otto wilde Italië verenigen onder het Saksische huis en hoopte via dit huwelijk de resterende Byzantijnen ertoe te bewegen het zuiden van het schiereiland te verlaten.
In 973 volgde Otto II zijn vader op. Acht jaar later was hij opnieuw in Rome, op verzoek van de nieuwe paus, Benedictus VII, die door de Duitsers was gekozen maar van wie de Romeinen af wilden. Op de dag van aankomst, Pasen, inviteerde hij de tegenstanders van de paus voor de maaltijd. Bij het dessert werden ze gewurgd. Hun leider Crescenzio, van de machtige Romeinse Tuscolo-clan, wist in een benedictijner pij te ontsnappen en vluchtte naar het zuiden.
Ook Otto II droomde van de verovering van Zuid-Italië en de hereniging van het schiereiland onder Duitse kroon. Het huwelijk met Theophanu had wat dat betreft niet geholpen. De Grieken in Campanië en Calabrië waren niet van plan om hun territorium op te geven. De Arabieren hielden Sicilië bezet en maakten de Tyrreense kust onveilig.
Op 13 juli 982 leverde Otto bij Stilo slag tegen de Arabieren van Aboe al-Qasim. Het Duitse leger, dat ook enkele duizenden Italianen telde, werd volkomen in de pan gehakt. De weinige overlevenden verschansten zich samen met de keizer in Capua. Het jaar daarop belegde Otto in Verona een rijksdag en riep daar zijn zoontje Otto III, nauwelijks drie jaar oud, uit tot koning van Duitsland en koning van Italië. Een paar weken later stierf de keizer plotseling, slechts 26 jaar oud.
