Karel de Grote liet het zuiden van Italie, waar de Longobarden na de oorlog hun hertogdommen mochten behouden, met rust en bemoeide zich niet graag met de eindeloze twisten in Rome, zoals die rond het pausschap van Leo III.
In 799 werd Leo, terwijl hij zich gereedmaakte om voor te gaan in een processie, aangevallen door een groep edelen, aangevoerd door Pascale en Campolo. De paus werd, zo lezen we in het liber pontificalis, tot bloedens toe geslagen en midden op straat achtergelaten met een afgesneden tong en uitgestoken ogen. Geen enkele omstander stak een vinger uit om hem te verdedigen.
Tegen de avond keerden de aanvallers terug op de plek des onheils en constateerden tot hun verbijstering dat de paus nog ademde. Pascale en Campolo sneden hem nog een stuk van zijn tong af en sleepten hem daarna het klooster van de heilige Erasmus in, op de Monte Celio.
Daar verscheen diezelfde nacht Petrus in een droom aan het verminkte slachtoffer en gaf hem spraak en gezicht terug. Vroeg in de ochtend liet Leo zich, geholpen door een monnik, aan een touw uit zijn cel zakken. Een paar gelovigen pikten hem op, hesen hem op een muilezel en brachten hem veilig naar de Sint Pieter. Vandaaruit vertrok hij met een klein escorte naar Spoleto. Hij bracht er ongeveer een maand door, om vervolgens koers te zetten richting Paderborn, in Saksen, waar Karel de Grote zijn zomerresidentie had
