Na een volksopstand in Thessaloniki (390) gaf keizer Theodosius bevel tot een willekeurige slachtpartij, die duizenden mensen het leven kostte.
Een paar dagen later ging Theodosius naar de kerk in Milaan, waar hij resideerde. Bij de ingang wachtte bisschop Ambrosius hem op. Ten overstaan van de menigte wees deze met de vinger naar de keizer en riep: ‘De grootsheid van zijn rijk en de verderfelijke uitoefening van absolute macht hebben er wellicht voor gezorgd, dat hij de ongehoorde omvang van zijn misdrijf niet inziet. Maar onder zijn purperen kleed gaat een gewoon mens schuil, wiens lichaam voorbestemd is om tot stof te vergaan en wiens ziel moet terugkeren naar God, die hem die ziel gegeven heeft… Laat hij boete doen om zich te verlossen van zijn zonde, alvorens terug te keren in de kudde der gelovigen…’
Niemand had ooit zo durven spreken tot de trotse keizer, maar Theodosius boog het hoofd en wachtte maandenlang vergeefs op vergiffenis.
Uiteindelijk ging de keizer zelf nederig vragen welke boete hij moest doen. ‘Aangezien het motief voor jouw zonde gelegen was in hartstocht,’ sprak Ambrosius, ‘zul je een wet opstellen die voorschrijft dat er dertig dagen gelegen moeten zijn tussen een doodvonnis en de uitvoering daarvan. Te hopen valt dat in die dertig dagen de hartstocht bekoelt en plaatsmaakt voor de rede.’ Theodosius gehoorzaamde. Voor het eerst onderwierp de Staat zich aan Kerk, in een lange reeks van conflicten die nog zou volgen.
