Na de dood van hun vader Karel Martel (741) verdeelden zijn zonen Karloman en Pepijn het rijk. Beiden regeerden over hun eigen gebied als hofmeiers, terwijl de Merovingische koningen met de dag vadsiger werden, maar nog steeds de kroon droegen. In 747 trok Karloman zich terug in het klooster van Montecassino.
In Frankrijk was Pepijn nu in z’n eentje de baas. Alle macht lag in zijn handen, ook al kwam die officieel toe aan de dienstdoende nietsnut, de ziekelijke en volslagen incapabele Childerik III. De tijd was rijp voor de omverwerping van een koningshuis dat op een gekkenhuis was gaan lijken. Pepijn deed het zonder slag of stoot en vroeg de paus om zijn actie te legitimeren. De verhoudingen tussen beiden waren hartelijk.
Pepijn wist dat het Longobardisch gevaar als een zwaard van Damocles boven Rome hing. En paus Zacharias wist van zijn kant maar al te goed, dat alleen de zegen van de Kerk een machtsgreep officieel kon sanctioneren, door er het predicaat ‘daad van de Voorzienigheid’ aan te hechten. Het akkoord kwam soepeltjes tot stand. Pepijn stuurde Zacharias een brief waarin hij hem de vraag voorlegde: ‘Wie is koning, degene die de titel maar niet de macht heeft, of degene die de macht maar niet de titel heeft?’ De paus antwoordde: ‘Hij die de leiding heeft, is koning.’ Een paar dagen later werd Pepijn tot koning der Franken gekroond door de bisschop van Soissons. Childerik werd kaalgeschoren en opgeborgen in een klooster.
