Op 22 november 643 publiceerde de Longobardische koning Rothari een edict dat 388 hoofdstukken telde en zijn naam meekreeg. De koning kon zelf lezen noch schrijven en had het gedicteerd aan de hofnotaris, die het stuk vervolgens had opgesteld in potjeslatijn. Het edict bestond uit een burgerlijk wetboek en een wetboek van strafrecht en bepaalde voorts de hoogte van de bedragen (het zogenaamde weergeld) die een dader diende te betalen aan de benadeelde ter compensatie van door hem toegebrachte schade. Dit weergeld verving de faida (wraak) en markeerde een belangrijke stap in het beschavingsproces van de Longobarden, zoals dat onder invloed van het contact met de Romeinen en de bekering tot het katholicisme op gang was gekomen. Het edict droeg een militair karakter omdat de Longobardische samenleving, met zijn krijgers of arimanni, nu eenmaal militair van aard was
Zoals alle Germaanse wetboeken stelde het edict niet alleen het weergeld vast voor schade toegebracht aan mensen, maar ook voor schade aan dieren en zaken. De Longobarden vereenzelvigden het individu met de voorwerpen die hem toebehoorden: wie een paard een oog uitrukte, beroofde de eigenaar van een oog. De te betalen boete, uitgedrukt in solidi, was afhankelijk van de rang van het slachtoffer. Rothari moet wel een enorme pietlut zijn geweest, want hij stelde een gedetailleerde tarievenlijst samen met uitvoerige omschrijvingen van de verschillende delicten. Zo bepaalde hij dat aan een ribbreuk een prijskaartje hing van twaalf solidi, en een kapotte snijtand kostte zestien solidi.
