Terwijl de Byzantijnen zich na de verovering van Italië op de Goten opgezadeld zagen met een verwoest, uitgeput en verpauperd land dat het Oost-Romeinse rijk ook nog eens op de rand van bankroet had gebracht, lieten de Longobarden in Hongarije een begerig oog vallen op het schiereiland.
In het voorjaar van 568 ging een horde van 300.000 mensen samen met een massa kuddes op weg naar het westen. De dieren effenden de paden. Daarachter kwamen de karren met de vrouwen, kinderen en ouderen. Krijgers te paard sloten de karavaan. Ze lieten de zacht glooiende Hongaarse vlaktes achter zich en begonnen aan een nieuw avontuur.
De Longobarden kwamen Italië binnen via de Predilpas, in de Julische Alpen, en stroomden vervolgens de dalen van Veneto in zonder tegenstand te ontmoeten. Ook bij de rivier de Piave hield niemand ze tegen. De troepen van Longinus die zich daar hadden moeten opstellen om de dreigende invasie van de Povlakte te voorkomen, bleven thuis in Ravenna. Vicenza, Verona en tal van andere steden bezweken onder het Longobardisch geweld. Toen hij het noordoosten van Italië stevig in handen had, besloot Alboin de deur waardoor hij binnengekomen was achter zich dicht te maken. De sleutel, de stad Cividale, gaf hij aan zijn neef Gisolf, die er ook nog een paar honderd paarden bij kreeg. Zo vestigde deze Gisolf zich met zijn hele krijgerstam in Friuli om daar voor de koning de wacht te houden en werd hij de eerste Longobardische hertog in Italië.
