In mijn omgeving sta ik bekend als een echte lekkerbek. Als het goed ruikt en er lekker uitziet, dan heb ik het al op voor je er erg in hebt. Het spreekwoord “wat de boer niet kent, dat eet hij niet” is dan ook niet op mij van toepassing.
Lekker plekje vinden
In de loop der jaren weten we ondertussen wel hoe we een lekker plekje kunnen vinden. Bij een knusse osteria, kleine taverna of wanneer er een tekst op de deur staat zoals ‘cucina casalinga’ of ‘cucina tipica’, dan weet je ook dat je goed zit.
Het valt me op dat in Italië de app Tripadvisor veel gebruikt wordt. Ik denk maar, als er veel goede recensies zijn van Italianen dan zal het vast lekker eten zijn. En niet geheel onbelangrijk: het interieur zegt niks over de kwaliteit van het eten. Tl-verlichting en plastic kuipstoeltjes…gezellig maken we het zelf wel!
From everything a bit
Op een voor ons onlogische plek, in een bocht langs de weg achter een haag kwamen we bij Da Giuliano, een visrestaurant in Massignano (Cupra Marittima, Le Marche). We hadden gereserveerd, omdat onze accommodatie-eigenaar vertelde dat het er nogal druk kon zijn. Daar stonden we dan, als typische toeristen in een bijna leeg restaurant. Het was lunchtijd en tijdens lunchtijd is het drukker aan het strand dan wat meer het binnenland in.
De jongen in de bediening vertelde heel snel wat het menu was, veel te snel om het te kunnen begrijpen. En aan onze blikken te zien begreep hij ook dat wij geen idee hadden. Want in het Engels zei hij zoiets als: “from everything a bit”. Nou, helemaal top, doe maar!
En daar begon het spektakel, de tafel werd meerdere keren vol gezet met allemaal lekkere gerechten. Gefrituurde vis, mosselen, garnaal, inktvissalade en nog wat dingen die we niet konden plaatsen. Wanneer de wijnkaraf bijna leeg was, werd deze alweer gevuld.
Een scroppino en koffie met ‘rocketfuel’ toe. Ik weet niet meer hoe het drankje heet, maar het smaakte meer naar alcohol dan naar iets anders. Het was zelf gebrouwen vertelde de jongen. Hopelijk heeft hij niet gezien dat ik het heel onbeschoft weer terug gegoten heb in de karaf. Meer dan voldaan gingen we terug naar de camping voor onze siësta.
Lokaal, maar ook lekker?
Afgelopen zomer waren we in provincie Teramo, een provincie waar we nog niet eerder geweest waren en ook niks van het lokale eten af wisten. De eigenares van onze accommodatie vertelde dat we dan zeker naar Notaresco moesten om daar te eten bij Terra Mia.
En dat hebben we geweten. Ik begon dit verhaal heel stoer met “Wat de boer niet kent, dat eet hij niet”, nou… We kregen mazzarelle, wat iets van gekookte lamsdarm is gewikkeld in andijvieblad. En trippa, varkensmaag in een saus. Toen ik de vrouw vroeg met een vies gezicht vroeg wat het was, begon ze hard te lachen. De eigenares van onze accommodatie had haar al verteld dat Nederlanders hier niet gek op zijn. Maar ja, wij wilden perse wat lokaals eten! Gelukkig was er ook veel wat wel lekker was en een ervaring was het zeker.
Nu kan ik natuurlijk een hele lijst met lekkere plekjes opschrijven. Maar dat zal ik jullie besparen. Ik zal het houden bij deze twee voor mij bijzondere plekjes. Ben je er in de buurt, ga er zeker eten. Ben benieuwd wat jij ervan vindt!
