Iedereen heeft wel eens een tekort aan energie. Om die aan te vullen worden we dag na dag overspoeld door chemische alternatieven die onze voorraden weer aanvullen, ons de gelegenheid geven tijdelijk bij te tanken, of die ons op zijn minst de illusie geven dat te doen.
Jovanotti (Lorenzo Cherubini) zet ons echter op een meer duurzaam spoor. Ok, hij was al een wereldster in 1996 en wist toen al hoe je stadia kon laten vollopen en enthousiasmeren. Zijn succes in Zuid-Amerika ging al hand in hand met zijn pacifisme, zoals je kan lezen in onze derde bijdrage ‘Jovanotti, een fenomeen (3)’. Het is dan ook niet verwonderlijk dat hij deze idee van inclusie (avant la lettre) in één bruisende song wist te gieten die je overspoelt met energie.
Klaar voor actie? Lorenzo fluit de energietrein uit de startblokken en geeft ons desgewenst al dansend een woordje uitleg. ‘Con un bagaglio di fantasia quest’è l’ombelico del mondo, senti che sale questa energia’. (Deze navel van de wereld (titel van de song) is geladen met een koffer vol fantasie, je voelt hoe deze energie naar boven spuit.). ‘L’ombelico del mondo’, deze ode aan het leven, spettert en bruist, is één grote ademstoot van energie, dansbaarheid en verbondenheid met de aarde, met jezelf en met de anderen (vul dus de koffer maar in met je eigen fantasie).
Lorenzo verspreidde daarmee een boodschap die ook in de Lage Landen gehoor vond, waar het lied zich zeven weken een plaats in de hitlijsten wist toe te eigenen. En meteen werd ook hier Jovanotti een begrip. Zijn aanzet om ideeën om te zetten in acties wist hij in deze song machtig, maar ook poëtisch te verwoorden: ‘Dit is de navel van de wereld en hier vind je de put van de verbeelding, waar … onze liefde omgezet wordt in daden’.
De profetische woorden die een nieuw soort bewustzijn aankondigden, liegen er niet om ‘sento una voce che si sta alzando’ (ik voel een stem die zich opricht).
En nu dansen! En voor één keer in het Spaans: ‘A bailar, Huepa, huepa, huepa, huepa’…
