Nadat Attila de Hun aanvankelijk vooral zijn zinnen had gezet op het oostelijke Romeinse rijk, richtte hij zijn oog opeens meer op het westelijke. Dat had niet alleen te maken met de keizerswisseling in Constantinopel.
Het excuus om ruzie te gaan maken met Rome was Attila al eerder aangereikt door Honoria, dochter van Galla Placidia en zus van keizer Valentinianus. Met haar kennelijk nogal losse zeden zorgde deze dame aan het puriteinse hof in Ravenna voor de nodige opschudding. Haar moeder stuurde haar naar haar nicht Pulcheria in Constantinopel, waar Honoria een strikt regime van studie en gebed kreeg opgelegd. Dat werd haar teveel en op een dag stuurde ze een verlovingsring naar Attila, met de boodschap dat ze bereid was met hem te trouwen als hij haar zou verlossen van dat kostschoolbestaan.
Attila knoopte dat goed in zijn oren en stopte de ring in z’n zak. Af en toe haalde hij hem eruit om duidelijk te maken dat hij van plan was de prinses te huwen en vooral de bruidsschat te incasseren.
In 450 werd Honoria, inmiddels in de dertig, teruggebracht naar Ravenna. Haar broer keizer Valentinianus kreeg toen van Attila de boodschap, dat hij haar met alle égards moest behandelen, want hij beschouwde haar als zijn verloofde en als eigenaresse van de helft van het westelijke rijk.
Het is dat Attila zijn mars naar Rome niet afmaakte en vrij plots stierf, anders had die ‘verlovingsring’ nog heel wat meer nare consequenties gehad.
