Toen Marozia’s man Guido onder mysterieuze omstandigheden stierf, ging ze op zoek naar een nieuwe echtgenoot. Die vond ze in Hugo van Arles, koning van Italië en halfbroer van Guido. Marozia zag het helemaal voor zich. Ze was dan wel de baas in Rome, maar koningin, en wie weet ooit keizerin, dat was toch wat anders.
De huwelijksplechtigheid voltrok zich in de grafkamer van Hadrianus. Paus Johannes, Marozia’s zoon, zegende de ruimte. De Engelenburcht was al eeuwen de sterkste en best toegeruste vesting in Rome, een soort labyrint, zo goed als onneembaar. Uit voorzorg nam het pasgetrouwde stel daar zijn intrek; Hadrianus’ grafkamer fungeerde als slaapvertrek.
Hugo was een opvliegende man. Op een dag verkocht hij Marozia’s jongste zoon Alberik een klap. Huilend rende Alberik weg. Bij het Colosseum verzamelde hij een groep Romeinen en hitste ze op tegen Hugo. Het Romeinse plebs, altijd te vinden voor een gezellig opstootje, kwam meteen op stoom. Aangevoerd door Alberik trok een groep jongelui, gewapend met stokken, op naar de Engelenburcht. Hugo zag ze vanuit het raam de brug over de Tiber oversteken en op de burcht afstormen. Terwijl Marozia sliep, liet hij zich in het donker aan een touw uit een venster zakken en maakte zich uit de voeten. Intussen had Alberik de situatie in de stad onder controle. Hij bezette de Engelenburcht, haalde zijn moeder uit de grafkamer en liet haar vastzetten. De paus, zijn halfbroer, werd opgesloten in het Lateraans paleis en daar onder strenge bewaking geplaatst.
