Terwijl de Longobarden Italië veroverden op de Byzantijnen en het schiereiland onder de voet liepen, stierf in 572 hun koning Alboin onverwacht, als slachtoffer van een door zijn vrouw opgezette samenzwering. Rosamunde had namelijk wraak genomen voor Alboins onhebbelijke gewoonte om haar tijdens feestmaaltijden te laten drinken uit de schedel van haar vader Cumimund, de vroegere koning van de Gepiden, die in Pannonië door de Longobarden was afgeslacht.
Na de moord op haar man was Rosamunde ervandoor gegaan met een van haar handlangers, een zekere Helmiges, met wie ze naar het schijnt ook een liefdesrelatie had. Het stel had een goed heenkomen gezocht in Ravenna, waar ze met open armen ontvangen werden door de Byzantijnse onderkoning Longinus. Die wist niet wat hij meemaakte, toen hij in een klap zowel de koningin als de door haar meegenomen koningsschat in de schoot geworpen kreeg.
Door haar voor te spiegelen dat ze first lady van Ravenna kon worden, wist Longinus haar over te halen om haar vriend om zeep te helpen. En zo liep Rosamunde op een dag het frigidarium binnen waar Helmiges een bad nam en bood hem een hartversterkinkje aan. Na een paar slokjes te hebben gedronken, kreeg Helmiges een stekende pijn in de buik. Hij stapte wankelend uit bad, zwaaide met zijn zwaard en dwong Rosamunde om ook wat van het spul naar binnen te werken. De twee dode lichamen werden een paar uur later door Longinus zelf ontdekt.
