Het Eurovisiesongfestival bestaat sedert 1956, en Italië was er van bij de start bij. Nochtans heeft de liefde van Italië voor dat songfestival in de loop der jaren zijn hoogtes en laagtes gekend. Het festival dat populairder is dan eurosong, is vanzelfsprekend het festival van San Remo. Meer nog, tijdens het eerste decennium in het bestaan van het Eurovisiesongfestival was het voor Italië gebruikelijk om aan te treden met de winnaar van het San Remo-festival.
Raffaele Gualazzi werd geboren in Urbino (Le Marche) op 11 november 1981. Hij is een Italiaanse singer-songwriter en pianist. Met Follia d’amore won hij de categorie Giovani op het Sanremo Festival van 2011. Dat nummer komt uit zijn tweede album, Reality and fantasy. Op hetzelfde festival kreeg hij ook de prijs Mia Martini van de kritiek.
Italië en de RAI keerde in 2011 na een afwezigheid van liefst veertien jaar weer terug naar het Eurosongfestival. Het land kreeg meteen de status van één van de ‘grote vijf’. Dat zijn de landen die het meest betalen aan het festival. Zij kwalificeren zich daarmee automatisch voor de finale, terwijl de andere landen via de halve finales hun plek moeten bemachtigen. Nnaast Italië zijn deze grote landen het Verenigd Koninkrijk, Duitsland, Spanje en Frankrijk.
Succes op Eurosong
De keuze als deelnemer voor Italië viel op Raphael Gualazzi, waar hij koos voor een gemengde Italiaans-Engelse versie van Follia d’Amore, Madness of Love. De terugkeer van Italië was meteen een schot in de roos, want ei zo na behaalde het de overwinning. Met de tweede plaats moest het enkel Azerbeidjan voor zich dulden.
Gualazzi werd in 2014 nog een keer tweede, ditmaal op het Sanremo Festival 2014 met Liberi o no, een samenwerking met The Bloody Beetroots. Follia d’Amore bereikte in zijn tweede week in de hitlijsten de achtste positie, en het was onderdeel van de soundtrack van de film Manuale d’amore 3 van Giovanni Veronesi.
